262 - عمر بن ابان گويد : از امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ در باره كسانى كه وارد دوزخ مىشوند و سپس از آن خارج و داخل بهشت مىشوند ، سؤال كردم ؟ فرمود : اگر مايل باشى طبق آنچه كه پدرم ( حضرت باقر العلوم عَلَيْهِ السَّلَامُ ) فرموده است ، برايت بيان كنم ، فرمود : گروهى از مردم بعد از آنكه مدّتى را در آتش سوزان دوزخ سپرى كرده و سياه گشتند ، از آتش خارج گشته و راهى چشمه‌اى كنار درب بهشت مىشوند ، كه به آن چشمه حيات گويند ، و از آب آن بر ايشان پاشيده گردد و گوشت و خون و موهاى آنها مىرويد . 263 - عمر بن ابان گويد : شنيدم كه امام كاظم عَلَيْهِ السَّلَامُ در بارهء اهل جهنّم مىفرمود : ايشان به علّت گناهانشان وارد آتش مىگردند و به وسيله بخشش خداوند خارج مىشوند . 264 - ابو بصير گويد : شنيدم كه امام باقر عَلَيْهِ السَّلَامُ مىفرمود : گروهى در آتش مىسوزند تا آنكه ( گداخته ) و سياه شوند و شفاعت شاملشان گشته و نجات يابند و راهىِ چشمه‌اى شوند كه از ترشّحات ( آبهاى باقى مانده ) بهشتيان باشد ، پس در آن شستشو كنند و گوشت و خونشان برويد و اثرات آتش زايل گردد و وارد بهشت شوند ، ولى به عنوان اهل جهنّم ناميده شوند و همگى هم‌صدا گويند : خداوندا ! اين عنوان را از ما بردار . حضرت فرمود : پس اين اسم از ايشان بر داشته مىشود . سپس افزود : اى ابو بصير ! به راستى دشمنان امام علىّ عَلَيْهِ السَّلَامُ در آتش جاويد هستند و شفاعت شامل حالشان نگردد . 265 - امام باقر عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود : آخرين كسى كه از آتش نجات يابد و خارج گردد ، مردى است كه به او همّام [ هامّ ] گفته مىشود ، او يك عمر در آتش صدا مىزند : اى بخشاينده ! اى منّت‌گذارندهء ( احسان‌گر ! ) .